Matka Boża

niedziela, 21 marca 2010


Wniebowzięcie  NAJŚWIĘTSZEJ
MARYI PANNY


Uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny (15 sierpnia) jest największym i prawdopodobnie również najstarszym świętem maryjnym chrześcijaństwa.



Pachnące zioła, piękne kwiaty, dojrzałe kłosy zbóż i dorodne owoce symbolizują duchową pełnię Maryi, jako "najdorodniejszego ziemskiego owocu". Wszystkie one, podobnie jak Maryja, mają swój czas wzrostu i czas dojrzewania. Są dorodnym plonem łąk, lasów, sadów i ornej ziemi. Zioła mają swą leczniczą moc, a kwiaty wprawiają w zachwyt kolorystyką barw i zapachem. Maryja jest najpiękniejszym kwiatem ludzkości. Jest też lekarstwem na nasze choroby duszy i ciała; jest wspaniałą koroną stworzenia.
Kapłan, błogosławiąc zioła, prosi Boga: Zachowaj je od zniszczenia, aby wzrastały, radowały oczy, przynosiły jak najobfitszy plon i mogły służyć zdrowiu ludzi i zwierząt. A gdy będziemy schodzić z tego świata, niechaj nas, niosących pełne naręcza dobrych uczynków, przedstawi Tobie Najświętsza Dziewica Wniebowzięta, najdoskonalszy owoc ziemi, abyśmy zasłużyli na przyjęcie do wiecznego szczęścia.



Święto Matki Boskiej Zielnej

Jest to najstarsze maryjne święto, zwane inaczej Wniebowzięciem Najświętszej Marii Panny. Przypada 15 sierpnia. Święto to łączy się w Polsce z poświęceniem polnych ziół, które są zbierane w poprzednim dniu. Katolicyzm uznaje ten dzień jako święto triumfu Niepokalanej. W obrzędowości ludowej jest to dzień związany z poświęceniem ziół i płodów rolnych, które są symbolami przyrodniczego bogactwa. W tym dniu kościoły ozdobione są wiankami, bukietami, wiązankami z warzyw, ziół, owoców i runa leśnego. W Małopolsce tradycyjnie święci się 12 ziół, które później są zawieszone w wiejskich chatach. Staropolskim obyczajem garstkę tych ziół wkłada się zmarłemu pod głowę. W innych regionach kraju oprócz ziół święci się różne zboża. Z poświęconych kłosów wykrusza się ziarna pod pierwszy zasiew.

Przed tym świętem kobiety i młode dziewczyny wiją wieńce zwane brogami. Jest to forma podziękowania za tegoroczne zbiory. Brogi przygotowuje się z ostatnich kłosów zakończonych żniw. Są one uroczyście zżynane, najczęściej sierpem. Każda garść miała swoja nazwę, np.: pępek, baba, broda, bęks. Takie same nazwy miały zapomniane dziś zabawy związane ze ścinaniem ostatnich kłosów. Wite brogi miały różna długość. Bywały takie, które wieziono do kościoła drabiniastym wozem i święcono je na uroczystej sumie. Zboża są szczególnym symbolem życia. Od nich zależy dostatek i plony. Toteż wianki pleciono z czterech podstawowych zbóż: żyta, pszenicy, jęczmienia i owsa. Bywały też wianki mieszane, wykonane ze zbóż, ziół i owoców. Zdobiono je kwiatami.

Szczególnych symboli nabierały pęki ziół i kwiatów polnych, a wśród nich: lebiodka, mirt, rozmaryn, mak, koniczyna, wrotycz, borówka, ruta, bylica, dziewanna. Praktycznie przy każdej okazji robiono z nich wieńce, bukiety lub wianki. Szczególnie były stosowane w tych obrzędach, które miały związek z urodzajem, powodzeniem czy z zaświatem. Zdumiewające właściwości przypisywano bylicy-chwastowi rosnącemu w pobliżu dróg. Zwano ją \"matką ziół\". W ludowym lecznictwie i w magii bylicę uznawano za ziele życia. Często stosowano ją także jako truciznę, ziele mogące przynieść śmierć lub doprowadzić do szaleństwa. Spalanie bylicy miało odstraszyć zły los.
Bukiet lawendy suszonych ziół i kwiatów lawendy w miskę
Mirt jest symbolem dziewictwa, młodości, szczęścia, płodności, śmierci, oczyszczania, odradzania. Ruta to typowa roślina obrzędowa stanowiąca rodzaj amuletu przeciw urokom i czarom. Uważana była za roślinę leczniczą i magiczną i stosowana była jako \"lek na wszystko\". W Polsce traktuje się ją jako symbol dziewictwa i niewinności. Hyzop to roślina o tradycjach leczniczych i rytualnych. Stosowana jest jako lekarstwo do oczyszczania płuc i do kropienia ludzi traktowane jako moc oczyszczania z grzechów. Dziurawiec był lekiem uniwersalnym i uznawanym za święte ziele. Niektórzy wierzyli, że odpędza złe duchy. Piżmowe ziele znane też jako wrotycz stosowany był jako lek wzmacniający siły, ratujący przed śmiercią i podtrzymujący dobre zdrowie. Ziele stosowano także do dekoracji potraw. Koniczyna była stosowana w lecznictwie, gdyż dawała ona siłę życia. W chrześcijaństwie stała się symbolem Trójcy Świętej. Dziewanna uosabiała władzę ducha nad ciałem. W starosłowiańskiej kulturze była poświęcona bogini dziewic. Mak natomiast przypominał zaświaty, uznawany był za symbol nocy, ciszy, snu. Barwinek posiadał moce czarowne i znany był pod nazwą fiołek czarownika.

Święto Matki boskiej Zielnej był dniem pielgrzymek dziękczynnych. Miejscem pielgrzymek była tradycyjnie Częstochowa i Kalwaria Zebrzydowska. Jeszcze nie tak dawno wszyscy przygotowywali się do tego święta w sposób tradycyjny. Dziesiątego sierpnia (w dniu świętego Wawrzyńca) święcono miód i masło. Dawano go potem do skosztowania wszystkim domownikom. Miało to zapobiec utraceniu czegoś i uwolnić od czynów szkodnika. W dniu Matki Boskiej Zielnej, po wszystkich uroczystościach kościelnych gospodarze organizowali dożynki. Odbywały się potańcówki, zbierano się w ogrodach przy suto zastawionych stołach.



Siostra Maria od Jezusa Miłosiernego




 


\wiersze:

Myślałam,że już coś wiem
że rozumiem i dam sobie radę
że znalazłam sposób na Ciebie
i recepte na każdą swą wadę

lecz Bogu dzięki
wszystko sie wreszcie zawaliło
zostały moje puste ręce
i Twoja miłość

*********

podaruj mi skrawek Nieba
troche miejsca w wieczności
jesli można-u Twoich stóp
i pozwól mi spocząć tak
nie zapłaczę
-w Niebie przecież nie ma łez...
ale może jedna łze
jak kroplę miłości
zabiore ukradkiem ze sobą
-ona powie ci wszystko

*********

stoje przed Tobą
w rekach trzymajac
jesienny liść
suchy złoty
uśmiecham się
do iskierek zdziwienia
tańczących w Twoich oczach
-zaraz ci wszystko wytłumaczę
ten liść-to ja
bo widzisz
usycham z tęsknoty

*********

jesienią miłość jest najwieksza
chociaż to wiosnę sławią w wierszach
-bo jakiej wielkiej miłości trzeba
by tak po prostu bez buntu umierać!

*********

Panie kochasz proch garstkę ziemi z miłości bierzesz w dłonie lepisz mnie jakże kocham Cię za to że jestem jedyna że wyszłam z Twoich rąk -jestem garstką prochu tylko? tak lecz ten proch zrosiła Krew Boga bez ceny ********** Miłość przyszła sama kiedy już przestałam pragnąć jej dla siebie do serca zajrzała weszła-taka śmiała jak do swego domu i wtedy odkryłam gdzie miłości siła -w zapomnieniu siebie **********





14:27, wierszolandia , Matka Boża
Link Dodaj komentarz »
wtorek, 30 grudnia 2008
15:28, wierszolandia , Matka Boża
Link Dodaj komentarz »


MATKA BOŻA NIEUSTAJĄCEJ

                    POMOCY

27 czerwca obchodzimy święto Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Jest ona główną patronką naszej diecezji, którą czcimy w jej sanktuarium na Bielanach, ale także w każdym kościele.

Chyba najczęściej używanym przez chrześcijan wezwaniem Matki Bożej jest zawołanie "Matko Pomocy Nieustającej, proś Boga za nami". Według tradycji sama Maryja miała ujawnić tytuł de perpetuo succursu, czyli Nieustająca Pomoc.

Bogarodzica z Krety

Nie znamy dokładnej daty ani miejsca powstania ikony. Zapewne nigdy nie dowiemy się, skąd naprawdę pochodzi ikona Matki Nieustającej Pomocy. A były to losy pełne nagłych zwrotów, "przypadków" a nawet niebiańskich interwencji. Niektóre szacunki określają czas powstania już na XII wiek. Jednak badanie deski ikony wskazuje na okres czasu między 1325 a 1480 rokiem. Przypuszczenia wskazują, że ikona mogła zostać namalowana w klasztorze na świętej górze Athos albo w Bizancjum. Stamtąd mogła trafić na Kretę. Istnieją bowiem przekazy z 1495 roku, mówiące, że na Krecie oddawano cześć cudownemu wizerunkowi Matki Bożej.

Wkrótce pojawiają się przekazy o żyjącym w wieku XV kupcu kreteńskim, który wykupił lub wykradł ikonę z jednego ze wschodnich kościołów. Wracając drogą morską do Rzymu, w cudowny sposób uratował się z burzy, co przypisywał opatrznościowej interwencji Madonny z ikony. Na krótko przed śmiercią pozostawił obraz swojemu przyjacielowi z poleceniem oddania go do kościoła. Ten jednak nie wypełnił ostatniej woli zmarłego, gdyż ikona bardzo spodobała się jego żonie. Po pewnym czasie sześcioletniej dziewczynce z tej rodziny przyśniła się Matka Boża z życzeniem, by ikonę umieścić w kościele św. Mateusza Apostoła.

27 marca 1499 roku w uroczystej procesji obraz przeniesiono do kościoła św. Mateusza. Wtedy dokonał się cud: kiedy ikona mijała dom sparaliżowanego człowieka, ten doznał natychmiastowego uzdrowienia. Ten, jak i wiele kolejnych cudów, zapoczątkowały szeroko rozpowszechniony, blisko trzystuletni kult wizerunku Matki Bożej Nieustającej Pomocy.

Papież Pius IX powierzając Ikonę Redemptorystom (1866 r.), wyraził pragnienie, aby rozpowszechnili ją oni na całym świecie. Od tego momentu nabożeństwo do Matki Bożej Nieustającej Pomocy bardzo się rozprzestrzeniło aż osiągnięcia wymiaru uniwersalnego. Tysiące kopii obrazu zostało wysłanych z rzymskiego Sanktuarium do wielu krajów świata. Powstały też liczne sanktuaria, gdzie czczone są kopie rzymskiego Obrazu, koronowane z powodu wielu łask otrzymanych na modlitwie przed Ikoną Nieustającej Pomocy.

Czytanie Ikony


Ikona nie jest portretem, nie należy na nią patrzeć jak na dzieło sztuki. Ikony także się nie maluje, ale pisze. Aby ją zrozumieć, trzeba poznać jej język. A język ikony to mowa symboli, które uobecniają w sposób duchowy przedstawione na niej postaci. W ikonie ważny jest każdy szczegół: gesty, napisy, barwy, linia. Trzeba też pamiętać, że ikona jest owocem kontemplacji jej autora, który poprzez umieszczone znaki i symbole chce przekazać nam pewne prawdy wiary. Tak też należy odczytywać ikonę Nieustającej Pomocy

Ikona namalowana jest na desce o wymiarach 41,5 x 54 cm. Temat ikony koncentruje się na czekającej Jezusa Męce krzyżowej. Obraz przedstawia cztery postaci: Dzieciątko Jezus, Dziewicę Maryję oraz archaniołów Michała i Gabriela. Niesione przez Archaniołów narzędzia przypominają, że Dzieciątko Jezus czeka kiedyś straszna śmierć krzyżowa.

Aniołowie to św. św. Michał (z lewej strony) i Gabriel (ze strony prawej). Nad tymi anielskimi postaciami widnieją ich podpisy. Archaniołowie są ubrani w zielony i czerwony płaszcz. Zielona barwa w sztuce ikonografii symbolizuje wegetację roślinną, żyzność, młodość; tym kolorem oznaczana są szaty męczenników, których krew żywi Kościół. Czerwień jest kolorem krwi, oznacza życie, siły witalne i piękno. Skrzydła aniołów symbolizują oderwanie od wszystkiego, co ziemskie. Są też nawiązaniem do roli aniołów jako posłańców Boga.

Archanioł Gabriel niesie krzyż i cztery gwoździe, narzędzia Męki Pańskiej. Św. Michał trzyma naczynie napełnione żółcią, którą żołnierze napoją Jezusa przybitego do krzyża. Niesie także gąbkę z trzciną i włócznię, która przeszyje bok Jezusa po śmierci.

Postać Matki Bożej opisana jest greckimi znakami oznaczającymi Marię, Matkę Boga. Głowę Bogurodzicy otacza nimb, zaś na huście widoczny jest ozdobny krzyż i ośmioramienna gwiazda. Prawdopodobnie elementy te zostały domalowane w późniejszym czasie. Gwiazda oznacza wieczne dziewictwo oraz akcentuje rolę Marii jako Gwiazdy, która prowadzi do Jezusa niczym gwiazda betlejemska Mędrców ze Wschodu.

Maryja jest przedstawiona w czerwonej tunice okrytej granatowym płaszczem z zieloną podszewką. W okresie średniowiecza barwy te przysługiwały wyłącznie rodowi królewskiemu. Bogurodzica prawą dłonią przytrzymuje ręce Jezusa i jednocześnie wskazuje nam Zbawiciela. Jest to ikona typu "Hodigitria" czyli "wskazująca drogę". Tą Drogą jest Jezus.

Oblicze Bogurodzicy jest smutne, ale nie kryje rozpaczy. Wzrok Maryi nie jest skierowany na Jezusa, ale do patrzącego na obraz. Co chce nam powiedzieć? - Na jej twarzy wyrysowuje się wiedza o cierpieniu czekającym Jezusa, ale i wielka ufność oraz bojaźń, jakimi darzy Ona Najwyższego Boga. Czyż nie mamy iść tą drogą całkowitego zawierzenia Bogu?

Cierpienie, które ma dotknąć Jezusa, przepowiedział Maryi Symeon w czasie ofiarowania w świątyni. I nas nie uniknie cierpienie fizyczne i duchowe. Ale te nigdy nie będą tak wielkie, jak Męka Odkupiciela i Ból Tej, którą nowenna nazywa Współodkupicielką.

W centrum ikony Matki Bożej Nieustającej Pomocy znajduje się Jezus. Wokół Niego koncentrują się wszystkie postaci obrazu: Aniołowie niosący narzędzia Męki i wskazująca na Niego Maryja. Dzieciątko Jezus jako jedyne przedstawione jest w całości.

Jezus - jak i Maryja - przedstawiony jest w stroju o królewskich barwach. Ubrany jest w zieloną tunikę, przepasaną ciemnopomarańczowym pasem i okrytą złotym płaszczem. Kolor zielony jest symbolem męczeństwa, którego krew żywi Kościół. Barwa pomarańczowo-czerwona oznacza żarliwość i oczyszczenie duchowe. Zaś złoto to oznaka świętości i tego, co Boskie i niezniszczalne. Jest też symbolem Nieba oraz przebywania w Królestwie Bożym.

Głowa Jezusa otoczona jest złotą aureolą w którą wpisany jest krzyż. Z prawej strony widoczne są monogramy będące skrótem od imienia Isos Christos - Jezus Chrystus. Twarz Jezusa jest skierowana do Archanioła Gabriela niosącego Krzyż i gwoździe. To chyba zapowiedź przyszłej Męki spowodowała, że chwyta dłoń swojej Matki. W tej chwili garnie się do Niej jakby szukał duchowego wsparcia i pomocy. Choć na Jego twarzy nie ma przerażenia, gesty ułożenia rąk i spadający z nóżki sandał świadczą o jakiejś trwodze Boga, który stał się Człowiekiem. O trwodze przed Męką, którą ostatni raz będzie przeżywać w Ogrójcu.

15:25, wierszolandia , Matka Boża
Link Dodaj komentarz »
Zakładki:
A JA ZAPRASZAM NA MOJE BLOGI
BARDZO CZĘSTO ODWIEDZAM TE STRONKI
Cieszę się... bo Ty Panie, jesteś naszym Bogiem u ciebie znajdujemy schronienie.Sycisz nas z bogactwa Twego królestwa Twoja łaskawość gasi nasze pragnienie jak świeża woda...
DZIECI MARYI
Nauka,szkoła ,kursy
Parafie mi bliskie
POLECAM
Przyjazń to największy skarb,który jest ukryty na dnie serca...

Smocze strony
STRONKI DLA CIEBIE
TUTAJ ZNAJDZIESZ INFORMACJĘ O KTÓREJ SĄ MSZE ŚW. NA TERENIE CAŁEJ POLSKI!
WARTO ZAJRZEĆ
[ Czytaj ksiege gosci][ Wpisz sie do ksiegi ]
Zaloz Swoja wlasna ksiege za darmo!
Kamilianie w Polsce