czwartek, 19 grudnia 2013
poniedziałek, 28 listopada 2011




Tegoroczne
Roraty
... będziemy przeżywać razem z błogosławionym Janem Pawłem II. Poprzez spotkania adwentowe dzieci będą poznawały osobę Ojca Świętego,
którego życie i pontyfikat jest już dla nich historią.


20:37, wierszolandia , roraty
Link Dodaj komentarz »
sobota, 20 listopada 2010
dzwonki i stroiki świąteczne oraz piękne wieńce

 

 

 

  

            

     

poniedziałek, 01 listopada 2010


http://nekrologi.wyborcza.pl/ogloszenia/obrazki_stale/lib/nekrologi/03.jpg


..."Jest taki dzień w roku...
Kiedy refleksja w serce się wkrada,
deszczowy zazwyczaj i zimny...
dzień...1-ego listopada.

To taki czas zadumy,
modlitwy nad zmarłych duszami.
Choć ICH już nie ma wśród nas...
kochamy nadal, więc pamiętamy.

Patrzę na płomień tlący się w zniczu.
Smutek i żal się we mnie budzi.
Spoglądam w niebo i zadaję pytanie:
„Dlaczego Boże, zabierasz dobrych ludzi?”

Zabierasz tych, co mają serca szlachetne.
A ci bez niego po ziemi stąpają.
Dlaczego śmierć musi rozdzielać tych...
którzy tak bardzo się kochają.

Kiedy już opuszczam bramy cmentarza...
zmarłe dusze żegnam powoli...
Nie proszę Boga o życie, ale mam nadzieję...
że za rok tu przyjść mi pozwoli..."



http://t0.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcRWEDCS91JgO11xdUpqWQB-6laz4C1HknMqMnYQ8upA3MXsVXQ&t=1&usg=__y2OKM6nPpXawvqAQ0zm5K9daFLw=


niedziela, 05 września 2010

http://www.przasnysz.um.gov.pl/asp/pliki/aktualnosci_2009/2009_dozynki.jpg

Dożynki - najpiękniejsze święto rolników będące ukoronowaniem ich całorocznego trudu, obchodzone po zakończeniu najważniejszych prac polowych i zebraniu plonów, głównie plonów zbóż. Jest to prastara i głęboko zakorzeniona w kulturze i mentalności polskiej wsi uroczystość. Mimo zmian zachodzących w ciągu lat na naszej wsi istota Dożynek pozostaje taka sama – dziękczynienie za plony, radość z owoców ciężkiej pracy  rolnika, szacunek dla chleba.
http://images.zamango.com/pl/virtual-farm/140x140.jpg
„Kiedy nasze zboże u naszego progu
Trzeba za to wszystko podziękować Bogu
Ten wianek uwity to przecież Dar Boski
Niechże się rozwieją wszystkie nasze troski”

http://www.aliszka.pl/wp-content/uploads/2010/08/20060821-dozynki01.jpg



Piosenka dozynkowa

Plon niesiemy, plon
W gospodarza dom
Aby dobrze plonowalo,
Po sto korcy z kopy dalo
Plon niesiemy, plon
W gospodarza dom.
Plon niesiemy, plon
W gospodarza dom.
Bodaj zdrowo plonowalo,
ze tak roczek doczekalo,
Plon niesiemy, plon,
W gospodarza dom.
http://www.bank-zdjec.com/foto5/22428_b.jpg



http://img.interia.pl/wiadomosci/nimg/0/n/Przepiekne_korony_obfite_3552129.jpg


http://images.zamango.com/pl/sunshine-acres/140x140.jpg



jak  dzieło sztuki:

blog
http://everycakeyoubake.blogspot.com
http://i95.photobucket.com/albums/l146/komarka/jesien_pole_mix.jpg

http://i95.photobucket.com/albums/l146/komarka/jesien_pole_mix2.jpg

http://i95.photobucket.com/albums/l146/komarka/jesien1.jpg

inne

http://www.roczyny.pl/media/cache/20060821-dozynki02.jpg

http://www.skarzysko.com.pl/asp/pliki/menu/dozynki.jpg

http://www.roczyny.pl/media/cache/20060821-dozynki03.jpg


http://www.nto.pl/apps/pbcsi.dll/bilde?Site=NO&Date=20090911&Category=REGION&ArtNo=298633133&Ref=AR&border=0&MaxW=280


wyczytane:

Obchody dozynek rozpoczynaly sie wiciem wienca, z pozostawionych na polu zboz, z kisci czerwonej jarzebiny, orzechow, owocow, kwiatow i kolorowych wstazek. Wience dozynkowe miewaly zwykle ksztalt wielkiej korony lub kola. W przeszlosci umieszczano w nich takze zywe (z czasem sztuczne) koguty, kaczeta lub male gaski, bo mialo to zapewniac piekny i zdrowy przychowek gospodarski.

Wieniec dozynkowy nazywany bywal plonem bo tez i uosabial wszystkie zebrane plony oraz urodzaj. Niosla go na glowie lub wyciagnietych rekach najlepsza zniwiarka, czasami z pomoca parobkow i innych zencow. Za nia postepowal orszak odswietnie ubranych zniwiarzy, niosacych na ramionach przybrane kwiatami, wyczyszczone kosy i sierpy.
Wieniec niesiono do poswiecenia do kosciola, a nastepnie ze spiewem w uroczystym pochodzie, udawano sie do dworu lub do domu gospodarza dozynek. Wieniec dozynkowy przechowywany byl w stodole do kolejnego roku, do nowego siewu. Wykruszone z niego ziarna wsypywano do workow z ziarnem siewnym.

W czasie dozynek organizowano biesiady z poczestunkiem i tancami, dawniej poprzedzane rytualnymi obrzedami i modlitwami.

U schylku XIX wieku, wzorem dozynek dworskich, zaczeto urzadzac dozynki chlopskie, gospodarskie. Bogaci gospodarze wyprawiali je dla swych domownikow, rodziny, parobkow i najemnikow. W okresie miedzywojennym zaczeto organizowac dozynki gminne, powiatowe i parafialne. Organizowaly je lokalne samorzady i partie chlopskie, a przede wszystkim kola Stronnictwa Ludowego, Kolka Rolnicze, Kosciol, czesto takze i szkola. Dozynki w tamtych czasach byly manifestacja odrebnosci chlopskiej i dumy z przynaleznosci do rolniczego stanu. Towarzyszyly im wystawy rolnicze, festyny i wystepy ludowych zespolow artystycznych.

Po II wojnie swiatowej gospodarzami dozynek byli zwykle przedstawiciele wladz administracyjnych i roznych szczebli, (od gminnych do centralnych) i mialy charakter polityczny, (wyrazaly poparcie dla owczesnej wladzy i polityki rolnej). Zachowywano w nich jednak elementy tradycyjne: uroczyste pochody z wiencami i piesni. Towarzyszyly im takze rozne festyny ludowe.

12:30, wierszolandia , dożynki
Link Dodaj komentarz »
czwartek, 29 lipca 2010


ŚW.ROBERT

Święty Robert urodził się około 1042 roku w Szampanii we Francji. Jego rodzicami byli pochodzący ze znakomitych rodów Ermenegarda i Teodoryk.

Założyciel cystersów - święty Robert

W wieku 15 lat wstąpić miał Robert do benedyktyńskiego klasztoru w Mortier la Cella, gdzie wkrótce potem został przeorem zgromadzenia.

Podobną, zaszczytną funkcję pełnił następnie w klasztorze pod wezwaniem świętego Michała w Tonnere. Nie było to jednak miejsce, które późniejszy święty wspominać miał najprzyjemniej. Niepokorni mnisi nie chcieli podporządkować jego zarządzeniom, dlatego też Robert szybko opuścił Tonnere i przeniósł się do Aigult.

Stamtąd Robert trafia – na prośbę papieża, Urbana II – do miejscowości Calon, gdzie zostaje przełożonym pustelniczego odłamu benedyktynów. To właśnie spośród mnichów zgromadzonych w Calon – którzy z czasem przenieśli się do Citeaux w Burgundii - wyewoluować miała niebawem pierwsza na świecie wspólnota cystersów... Jak pisał ksiądz Wincenty Zaleski w publikacji „Święci na każdy dzień”: „duchowi synowie św. Roberta wyróżniali się wśród benedyktyńskich swoich braci tym, że żyli w zupełnym ubóstwie, utrzymując się pracą swoich rąk; zachowywali stałe milczenie i otworzyli szeroko bramy dla braci konwersów. Ci właśnie jako fachowcy w różnych dziedzinach (w rzemiośle, w rolnictwie, w pasterstwie, przemyśle, sadownictwie) przyczynili się do podniesienia kultury lokalnej i ogólnoeuropejskiej”.

Zmarł Robert 17 kwietnia 1111 roku. Wraz ze świętymi Stefanem i Alberykiem, jest założycielem zakonu cystersów.



św. Marta


Święte na wakacje - św. Marta
Marta pochodziła z Betanii, miasteczka położonego na wschodnim zboczu Góry Oliwnej, w pobliżu wioski Betfage, odległego od Jerozolimy ok. 3 km drogi. Była siostrą Marii i Łazarza, których Chrystus darzył swą przyjaźnią. Bardzo wiele razy gościła Go w swoim domu. Św. Łukasz opisuje szczegółowo jedno ze spotkań (Łk 10, 38-42). Martę wspomina w Ewangelii św. Jan, odnotowując wskrzeszenie Łazarza. Wyznała ona wtedy wiarę w Jezusa jako Mesjasza i Syna Bożego (J 11, 1-45). Ewangelista Jan opisuje także wizytę Jezusa u Łazarza na sześć dni przed wieczerzą paschalną, gdzie posługiwała Marta (J 12, 1-11). Właśnie z Betanii Jezus wyruszył triumfalnie na osiołku do Jerozolimy w Niedzielę Palmową (Mk 11, 1). Wreszcie w pobliżu Betanii Pan Jezus wstąpił z Góry Oliwnej do nieba (Łk 24, 50). Na Wschodzie cześć naszej św. Marty datuje się od wieku V, na Zachodzie - od wieku VIII. Już w wieku VI istniała w Betanii bazylika na miejscu, gdzie miał stać dom Łazarza i jego sióstr. Św. Marta jest patronką gospodyń domowych, hotelarzy, kucharek, sprzątaczek i właścicieli zajazdów. Legenda prowansalska głosi, że po Wniebowstąpieniu Jezusa Żydzi wprowadzili Łazarza, Marię i Martę na statek bez steru i tak puścili ich na Morze Śródziemne. Dzięki Opatrzności wszyscy wylądowali szczęśliwie na wybrzeżu Francji, niedaleko Marsylii. Łazarz miał zostać pierwszym biskupem tego miasta, Marta założyła w pobliżu żeński klasztor, a Maria pokutowała w niedalekiej pustelni.


Anna pochodziła z rodziny kapłańskiej z Betlejem. Hebrajskie imię Anna w języku polskim znaczy tyle, co "łaska". Od IV wieku do dzisiaj pokazuje się przy Sadzawce Owczej w Jerozolimie miejsce, gdzie stał dom Anny i Joachima. Obecnie wznosi się na nim trzeci z kolei kościół. Wybudowali go krzyżowcy. Św. Anna jest patronką diecezji opolskiej, miast, m.in. Hanoveru, oraz kobiet rodzących, matek, wdów, położnic, ubogich robotnic, górników kopalni złota, młynarzy, powroźników i żeglarzy.
Św. Joachim miał pochodzić z zamożnej i znakomitej rodziny. Już samo jego imię miało być prorocze, gdyż oznacza tyle, co "przygotowanie Panu". Miał pochodzić z Galilei. W dawnej Polsce czczony był jako "protektor Królestwa". Kiedy Maryja była jeszcze dzieckiem, miał pożegnać ziemię. Razem ze św. Anną patronują małżonkom.
Od dawna biblistów interesował problem, dlaczego Ewangeliści podają dwie odrębne genealogie Pana Jezusa: inną przytacza św. Mateusz (Mt 1, 1-18), a inną - św. Łukasz (Łk 3, 23-38). Przyjmuje się dzisiaj dość powszechnie, że św. Mateusz podaje rodowód Chrystusa Pana wymieniając przodków św. Józefa, podczas gdy św. Łukasz przytacza rodowód Pana Jezusa wymieniając przodków Maryi. Według takiej interpretacji ojcem Maryi nie byłby wtedy św. Joachim, ale Heli. Być może imię Joachim jest apokryficzne. Możliwe także, że Heli miał drugie imię Joachim. Sprawa jest nadal otwarta.

Apokryficzna "Protoewangelia Jakuba" z II wieku podaje, że Anna i Joachim byli bezdzietni. Małżonkowie daremnie modlili się i dawali hojne ofiary na świątynię, aby uprosić sobie dziecię. Joachim będąc już w podeszłym wieku udał się na pustkowie i tam przez dni 40 pościł i modlił się, aby uprosić sobie u Pana Boga miłosierdzie. Wtedy zjawił mu się anioł i zwiastował, że modły jego zostały wysłuchane, gdyż jego małżonka Anna da mu dziecię, które będzie radością ziemi. Tak też się stało. Przy narodzinach ukochanej córki, której według zwyczaju piętnastego dnia nadano imię Maria, co wśród wielu znaczeń tłumaczy się także jako "pani", była najbliższa rodzina. W rocznicę tych narodzin urządzono wielką radosną uroczystość. Po urodzeniu się Maryi, spełniając uprzednio złożony ślub, oddali swą jedynaczkę na służbę w świątyni. Kiedy córka miała 3 lata oddano ją do świątyni, gdzie wychowywała się wśród swoich rówieśnic, zajęta modlitwą, śpiewem, czytaniem Pisma świętego i haftowaniem szat kapłańskich. Wcześniej miał pożegnać świat Joachim. Według jednej z legend Annie przypisuje się trinubium - po śmierci Joachima miała wyjść jeszcze dwukrotnie za mąż.

ŚW .MAREK  EWANGELISTA
http://t3.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcQGdmHt4v_Ad2PTvZ3sIb2KikTCmJ6fM5_DPoKK6HPJA5OyxZc&t=1&usg=__cLxiw5e1gKxarVqg0W-NbnDUne4=W księgach Nowego Testamentu występuje pod imieniem Jan, Dzieje Apostolskie (Dz 12, 12) wspominają go jako "Jana zwanego Markiem", syn Marii, która prawdopodobnie była właścicielką domu, w którym odbyła się Ostatnia Wieczerza. Był Palestyńczykiem. Imienia jego ojca nie znamy. Zapewne, w czasach publicznej działalności Pana Jezusa matka jego, Maria, była wdową; pochodziła z Cypru. Jest bardzo prawdopodobne, że matka jego była właścicielką Wieczernika, gdzie Chrystus spożył z Apostołami ostatnią wieczerzę. Jest bardzo również możliwe, że matka św. Marka była również właścicielką ogrodu Getsemani na Górze Oliwnej. Św. Marek bowiem w swojej Ewangelii podaje ciekawy szczegół, o którym żaden z Ewangelistów nie wspomina, że w czasie modlitwy Pana Jezusa w Ogrójcu znalazł się w nim (zapewne w budce czy też w małym domku, jaki się tam znajdował) pewien młodzieniec. Kiedy usłyszał krzyki zgrai żydowskiej, obudził się i owinięty jedynie prześcieradłem wybiegł na zewnątrz. Kiedy zobaczył, że Pana Jezusa zabie rają oprawcy, zaczął krzyczeć. Wtedy ktoś ze służby świątyni podbiegł do niego, aby go pochwycić, ale on uciekł, zostawiając prześcieradło w rękach pachołka (Mk 14, 15). Marek był uczniem św. Piotra. Prawdopodobnie zaraz po zesłaniu Ducha Świętego św. Piotr udzielił św. Markowi Chrztu świętego. Dlatego nazywa go swoim synem (1 P 5, 13). Wieczernik służył Apostołom za dom schronienia po śmierci Chrystusa Pana. Tam właśnie udał się książę Apostołów zaraz po swoim cudownym uwolnieniu przez anioła z więzienia (Dz 12, 11-17). Kiedy w roku 44 św. Paweł i św. Barnaba przybyli do św. Piotra z jałmużną dla Kościoła w Jerozolimie, znaleźli św. Piotra i św. Jakuba w Wieczerniku. Barnaba był krewnym św. Marka. Marek towarzyszył Barnabie i Pawłowi w podróży do Antiochii, a potem w pierwszej podróży na Cypr. Kiedy zaś Paweł chciał iść w głąb małej Azji przez wysokie góry Tauru, Marek się sprzeciwił, co bardzo rozgniewało Apostoła Narodów. Marek nie czuł się zdolny ponosić trudów tak uciążliwej pieszej wyprawy i dlatego w roku 49 w Pergo zawrócił (Dz 12, 25; 13, 13). Kiedy Paweł wybierał się z Barnabą w swą drugą podróż apostolską, Barnaba chciał zabrać ze sobą Marka, ale Apostoł Narodów się nie zgodził. Wtedy Barnaba opuścił Pawła, tak że ten odtąd sam w towarzystwie św. Łukasza Ewangelisty i innych odbywał swoje apostolskie podróże. Razem wówczas Barnaba i Marek udali się na Cypr. Była to wyspa rodzinna Barnaby, a być może, że również św. Marka (Dz 15, 35-40). W kilkanaście lat potem, w roku 61 widzimy ponownie św. Marka przy Pawle w Rzymie. Pisze o tym sam Apostoł w Liście do Kolosan i do Filemona (Kol 4, 10; Flm 24). Możliwe, że Marek wybierał się wtedy, wysłany przez św. Pawła, do wspomnianych adresatów, gdyż Apostoł Narodów żąda dla niego gościnnego przyjęcia. W Liście do Tymoteusza, który pisze z więzienia, Paweł prosi, aby przybył do niego także Marek, "jest mi bowiem przydatny do posługiwania" (2 Tm 4, 1). Na tym urywają się wszelkie historyczne wiadomości o św. Marku. Nie wiemy nic pewnego o dalszych losach jego życia. Według tradycji miał być założycielem gminy chrześcijańskiej w Aleksandrii i jej pierwszym biskupem. Tam również miał ponieść śmierć męczeńską za panowania cesarza Nerona. Inni przesuwają słusznie datę jego śmierci do czasów cesarza Trajana (98-117). Odnośnie męczeństwa św. Marka nie mamy żadnych danych. Zastanawia, że o śmierci męczeńskiej św. Marka nic nie wie św. Hieronim. Tym większe zastrzeżenie budzi legenda, wg której Marek miał głosić Ewangelię w Akwilei, a nawet w Lorch (Austria). Największą zasługą św. Marka jest to, że zostawił nam napisany zwięzły opis życia i nauki Pana Jezusa. Jego Ewangelia miała być wiernym echem katechezy św. Piotra. Napisał ją św. Marek przed rokiem 62, w którym ukazała się Ewangelia św. Łukasza. Mogła więc powstać w latach 50-60. Zaczyna on swoją Ewangelię od Chrztu Pana Jezusa i od powołania św. Piotra na Apostoła. Podaje on jako szczegół charakterystyczny: pobyt Pana Jezusa w domu św. Piotra i uzdrowienie jego teściowej (Mk 1, 29-31). Święty Marek znał doskonale język aramajski i grecki. Ewangelię swoją pisał nie dla Żydów, gdyż często tłumaczy słowa aramajskie na język grecki (Mk 5, 4; 14, 36; 15, 22). Tłumaczy również zwyczaje żydowskie (Mk 7, 1-23; 14, 12). Ewangelię swoją pisał zapewne w Rzymie, gdyż przypomina znanych w Rzymie gminie chrześcijańskiej: Aleksandra i Rufusa (Mk 15, 21) jako świadków pośrednich męki Pańskiej. Święty Marek jest patronem pisarzy, notariuszy, murarzy, koszykarzy i szklarzy oraz miast: Bergamo, Wenecji, a także Albanii. Przyzywany podczas siewów wiosennych oraz w sprawach pogody.



ŚW.JAN  CHRZCICIEL

http://www.edycja.pl/upload/dzien/60.jpeg


  Jan urodził się w Reims 30 kwietnia 1651 roku w podupadłej rodzinie książęcej jako najstarszy z jedenaściorga rodzeństwa. Straciwszy rodziców przerwał studia na paryskim uniwersytecie i w seminarium, aby zająć się najbliższą rodziną. Po pewnym czasie kontynuował naukę. W wieku 27 lat przyjął święcenia kapłańskie. W trzy lata potem na uniwersytecie w Reims zdobył doktorat z teologii (1680). Zaraz po święceniach otrzymał probostwo. Powierzono mu także kierownictwo duchowe nad szkołą i sierocińcem, prowadzonym przez Siostry od Dzieciątka Jezus. Jan postarał się w Rzymie o zatwierdzenie zakonu tychże sióstr. Bardzo bolał na widok setek sierot, pozbawionych zupełnie pomocy materialnej i duchowej. Gromadził ich na swej plebanii, której część zamienił na internat. Następnie na użytek biednych dzieci oddał swój rodzinny pałac. Ponieważ sam był zajęty duszpasterstwem, dlatego musiał szukać ochotników, by mu w tej pracy dopomogli. Oni to zajmowali się pod kierunkiem św. Jana wychowaniem i kształceniem dziatwy. Pobożne panie zajmowały się wyżywieniem. Kiedy ani plebania, ani dom rodzinny nie mógł pomieścić przygarniętych, ks. Jan za pieniądze parafialne i otrzymane od pewnej zamożnej kobiety zakupił osobny obszerny dom. Napisał też regulamin, by praca mogła iść normalnie. Z tych ofiarnych pomocników wyłoniło się z czasem zgromadzenie zakonne pod nazwą Braci Szkolnych. Za jego początek przyjmuje się 24 czerwiec 1684 roku. Jan miał wówczas zaledwie 31 lat. Stworzył wiele typów szkół - podstawowe, wieczorowe, niedzielne, zawodowe, średnie, seminaria nauczycielskie. Nauka w nich odbywała się w języku ojczystym i była bezpłatna. Na polu pedagogiki Jan ma więc poczesne miejsce. W swoich szkołach wprowadził na pierwszym miejscu język ojczysty, podczas gdy dotychczas wszechwładną w nich była łacina. Wreszcie zniósł kary fizyczne, tak często stosowane w szkołach jeszcze do ostatnich, naszych czasów, a kary moralne ograniczył do minimum. Pierwszeństwo dał wychowaniu religijnemu, które oparł na chrześcijańskiej miłości i poszanowaniu godności człowieka, nawet dziecka. W roku 1681 powstała pierwsza szkoła założona przez św. Jana w Reims (1681), kolejna powstała w Paryżu (1688), potem w Lyonie, w Rouen itp. W sto lat potem cała Francja była pokryta szkołami lasaleńskimi. Do rewolucji francuskiej (1789) w samej Francji zgromadzenie posiadało 126 szkół i ponad 1000 członków. Dzisiaj Bracia Szkolni mają swe szkoły w prawie 90 krajach. Jan de la Salle zostawił po sobie bezcenne pisma. Najwybitniejsze z nich to: Zasady dobrego wychowania, które doczekało się ponad 200 wydań; nadto Rozmyślania, Wskazania, jak prowadzić szkoły i Obowiązki chrześcijanina. Bezcenne dla poznania ducha lasaleńskiego są także jego listy. Jan zmarł po krótkiej chorobie 7 kwietnia 1719 roku Św. Jan Chrzciciel de la Salle pozostawił po sobie pisma, które przez długi okres należały do kanonu dydaktyki. Beatyfikował go Leon XIII w 1888 roku. On też wyniósł go uroczyście do chwały świętych w roku 1900. Pius XII ogłosił św. Jana de La Salle patronem nauczycieli katolickich (1950).

Święty Krzysztof patron kierowców

http://republika.pl/blog_oq_4484390/6636970/tr/hofman-sw_krzysztof_xx.jpg

Modlitwa kierowcy

Boże, daj pewną rękę i bystre oko,
abym na drogach nikomu
nie wyrządził krzywdy.
Nie pozwól dawco życia,
abym stał się przyczyną
śmierci lub kalectwa,
a także zachowaj mnie
od nieszczęścia i wypadku. Amen.


Święty Krzysztof

Św. Krzysztof zaliczany jest do świętych wspomożyciel, którzy pomagają nam w potrzebach duszy i ciała. Żył w Samos w Azji Mniejszej w III w. Za jego historycznością przemawiają: pamięć o jego męczeństwie za Decjusza, wcześnie rozwinięty kult, zbudowany kościół ku jego czci w 452 roku w Chalcedonie, napis dotyczący jego osoby pochodzący z tego samego czasu. Martyrologiom Rzymskie pod datą 25 lipca podaje: W Licji świętego Krzysztofa, męczennika. Pod cesarzem Decjuszem chłostano go żelaznymi prętami, a potem wrzucono go na płonący stos. Moc Boża zachowała go od szkody. W końcu przeszyty strzałami i ścięty zakończył życie.

O sposobie przedstawiania go na obrazach zadecydowała jedna z legend, która przedstawia go jako olbrzyma, który z powodu zerwanego mostu pomagał ludziom przedostać się przez rwący potok na drugi brzeg. Raz przenosił dziecko dziwnie ciężkie, które przedstawiło mu się, że jest Chrystusem. Stąd nazwano go Krzysztofom. Jest wzywany o pomoc w czasie burzy, zarazy.

Imię Krzysztof wywodzi się z języka greckiego i oznacza tyle, co "niosący Chrystusa". O życiu św. Krzysztofa brak pewnych wiadomości. Według późniejszych, ale prawdopodobnych świadectw, opartych na tradycji, św. Krzysztof miał pochodzić z Małej Azji, z prowincji rzymskiej Licji i tam ponieść śmierć męczeńską za panowania cesarza Decjusza ok. 250 roku. Jest jednym z 14 Wspomożycieli, czyli szczególnych patronów.

Najstarszym dowodem kultu św. Krzysztofa z Licji jest napis z roku 452, znaleziony w Haidar-Pacha, w Nikomedii, w którym jest mowa o wystawionej ku czci Męczennika bazylice w Bitynii. Dowodzi to niezawodnie, że w tym czasie nasz Święty odbierał szczególną cześć w Nikomedii i w Bitynii. Jest także podana wzmianka, że na synodzie w Konstantynopolu w 536 roku niejaki Fotyn z klasztoru św. Krzysztofa brał udział w tymże synodzie. Św. Grzegorz I Wielki, papież (+ 604) pisze, że w Taorminie na Sycylii był za jego czasów klasztor pw. św. Krzysztofa.

Z powodu braku szczegółowych informacji o św. Krzysztofie, średniowiecze na podstawie imienia "niosący Chrystusa" stworzyło popularną legendę o tym świętym. Według niej pierwotne imię Krzysztofa miało brzmieć Reprobus (z greckiego Odrażający), gdyż miał on mieć głowę podobną do psa. Wyróżniał się za to niezwykłą siłą. Postanowił więc oddać się w służbę najpotężniejszemu na ziemi panu. Służył najpierw królowi swojej krainy. Kiedy przekonał się, że król ten bardzo boi się szatana, wstąpił w jego służbę. Pewnego dnia przekonał się jednak, że szatan boi się imienia Chrystusa. To wzbudziło w nim ciekawość, kim jest ten Chrystus, którego boi się szatan. Opuścił więc służbę u szatana i poszedł w służbę Chrystusa. Zapoznał się z nauką chrześcijańską i przyjął Chrzest św. Za pokutę i dla zadośćuczynienia, że służył szatanowi, postanowił zamieszkać nad Jordanem, w miejscu, gdzie woda była płytsza, by przenosić na swoich potężnych barkach pielgrzymów, idących ze Wschodu do Ziemi Świętej.

Pewnej nocy usłyszał głos Dziecka, które prosiło go o przeniesienie na drugi brzeg. Kiedy je wziął na ramiona, poczuł ogromny ciężar, który go przytłaczał tak, iż zdawało mu się, że zapadnie się w ziemię. Zawołał: "Kto jesteś, Dziecię?" Otrzymał odpowiedź: "Jam jest Jezus, twój Zbawiciel. Dźwigając Mnie, dźwigasz cały świat". Pan Jezus miał mu wtedy przepowiedzieć rychłą śmierć męczeńską. Ten właśnie fragment legendy stał się natchnieniem dla niezliczonej liczby malowideł i rzeźb św. Krzysztofa. Tradycja miała Reprobusowi nadać tytuł "Krzysztofa", czyli "nosiciela Chrystusa" (gr. Christoforos). Pan Jezus po przyjęciu przez Krzysztofa Chrztu świętego miał mu przywrócić wygląd ludzki.

Jest patronem Ameryki i Wilna; siedzib ludzkich i grodów oraz chrześcijańskiej młodzieży, kierowców, farbiarzy, flisaków, introligatorów, modniarek, marynarzy, pielgrzymów, podróżnych, przewoźników, tragarzy, turystów i żeglarzy. Orędownik w śmiertelnych niebezpieczeństwach. W dzień jego dorocznej pamiątki poświęca się wszelkiego rodzaju mechaniczne pojazdy.



W ikonografii Święty przedstawiany jest jako młodzieniec, najczęściej jednak jako olbrzym przechodzący przez rzekę, na barkach niesie Dzieciątko Jezus, w ręku trzyma maczugę, czasami kwitnącą; także jako potężny mężczyzna z głową lwa. Jego atrybuty to m. in.: dziecko królujące na globie, palma męczeńska, pustelnik z lampą, ryba, sakwa na chleb, wieniec róż, wiosła.

LITANIA DO ŚWIĘTEGO KRZYSZTOFA



Kyrie, elejson, Chryste, elejson, Kyrie, elejson,

Chryste usłysz nas, Chryste wysłuchaj nas,

Ojcze z nieba, Boże, zmiłuj się nad nami,

Synu Odkupicielu świata, Boże,

Duchu Święty, Boże,

Święta Trójco, jedyny Boże,

Święta Maryjo, módl się za nami,

Święty Krzysztofie, podświadomie szukający Boga,

Święty Krzysztofie, pragnący służyć Najsilniejszemu Władcy,

Święty Krzysztofie, pracujący dla dobra bliźnich,

Święty Krzysztofie, mężnie walczący z żywiołem,

Święty Krzysztofie, przez Dzieciątko Jezus nawiedzony,

Święty Krzysztofie, dźwigający Tego, który ciężar grzechów świata nosił,

Święty Krzysztofie, cudem zakwitnięcia suchej laski odznaczony,

Święty Krzysztofie, apostołem przez Dzieciątko Jezus mianowany,

Święty Krzysztofie, któryś tysiączne serca pogan przeistaczał,

Święty Krzysztofie, Zwycięzco pokus,

Święty Krzysztofie, bohaterski Męczenniku,

Święty Krzysztofie, Patronie pielgrzymów,

Święty Krzysztofie, Patronie podróżujących,

Święty Krzysztofie, Patronie kierowców,

Święty Krzysztofie, Patronie lotników i marynarzy,

Święty Krzysztofie, Patronie kolejarzy,

Święty Krzysztofie, Opiekunie możny,

Święty Krzysztofie, łaską wysłuchań przez Boga nagrodzony,

Bądź nam miłościw, przepuść nam, Panie,

Bądź nam miłościw, wysłuchaj nas, Panie,

Bądź nam miłościw, wybaw nas, Panie,

Od grzechu każdego, wybaw nas, Panie,

Od katastrof lotniczych i innych, za wstawiennictwem św. Krzysztofa,

Od złych przygód w podróży,

Od śmierci nagłej, zachowaj nas, Panie,

Od burz i powodzi,

Od wojen i wszelkich waśni,

My grzeszni Ciebie prosimy, wysłuchaj nas, Panie,

Abyś nam grzechy nasze odpuścić raczył,

Abyś wstawiennictwo św. Krzysztofa za nami przyjąć raczył,

Abyśmy św. Krzysztofa ufnie na patrona swego obrali,

Abyśmy ufni w Jego opiekę ostrożności nie lekceważyli,

Abyśmy wzorem św. Krzysztofa uczynnymi i miłosiernymi byli,

Abyśmy o zbawieniu wiecznym pamiętali,

Abyśmy szczęśliwą śmiercią życie zakończyli,

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, przepuść nam, Panie,

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, wysłuchaj nas, Panie,

Baranku Boży, który gładzisz grzechy świata, zmiłuj się nad nami.



K: Módl się za nami święty Krzysztofie.



W: Abyśmy się stali godnymi obietnic Chrystusowych.



Módlmy się:



Wszechmogący Boże, Stwórco świata i ludzi, błagamy Cię przez zasługi św. Krzysztofa o serca czułe dla bliźnich, pozbawione egoizmu

i samolubstwa. Niech wzór św. Krzysztofa, który tak wiernie spełniał Twoje przykazania, rozbudzi w nas miłość bliźniego, posiadającą moc szlachetnego regulowania wszystkich spraw na ziemi. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.


http://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/thumb/5/51/Saint_christopher_witz.jpeg/180px-Saint_christopher_witz.jpeg


Modlitwa kierowcy i podróżnych


Modlitwa kierowcy i podróżnych

Ciebie Panie Boże wszechmogący, na każdym miejscu obecny, biorę sobie z ufnością jak największą za przewodnika i towarzysza mojej podróży. W ojcowską opiekę Twoją, i w ciągłą straż świętych Aniołów Twoich poruczam pokorną modlitwą dom mój i wszystkich moich, czuwaniu ich i rozrządzeniom Twej Boskiej Opatrzności bezpiecznie oddając. Racz mnie Panie prowadzić szczęśliwie i łaskawie, jakoś przed wieki prowadził miłego Tobie Syna Tobiaszowego; abym, gdziekolwiek się obrócę, i cokolwiek z woli Twojej doświadczę na każdym miejscu, Ciebie Pana i Ojca mojego, pokornym sercem czciła i chwaliła, i wszędzie przykazania Twoje wypełniała a pamiętając statecznie, iż dla nas całe to doczesne życie jest tylko podróżą nietrwałą, zasługiwała sobie na szczęśliwe przybycie do błogosławionego domu Świętych Twoich, i z nimi chwaliła Cię wiecznie, przez Jezusa Chrystusa Pana naszego. Amen.



I  RYMOWANKA  Helci

Po drogach nas prowadź świety Krzysztofie
Aby zapobiegać w drodze katastrofie
Trzymaj pewną rękę i daj bystre oko
Rozpoznać pokusy i wierzyć głęboko
Od nieszcześć wszelakich żadne talizmany
Nie chronią naprawdę to fakt zakłamany
I w każdej dziedzinie patron święty czuwa
Emituje energię przeszkody usuwa

Kierowcy podróżni pielgrzymi żeglarze
I oni cię proszą o ostrożność w darze
Eskortuj szczęśliwie doprowadź do celu
Rozumem nas obdarz bo nas grzeszy wielu
Od nieprzestrzegania zasad i przepisów
Wielokrotnie życie pełne jest kryzysów
Czułe serce święte miej młodzież w opiece
Ósmym cudem świata ogłoś w przewodniku 
Wiara czyni cuda drogi podróżniku

piątek, 23 lipca 2010
Święta Klara, dziewica

Święta Klara



Klara urodziła się w Asyżu w 1193 lub 1194 r. Była najstarszą z trzech córek pana Favarone z rycerskiego rodu Offreduccio i jego żony Ortolany. Jej matka podczas ciąży, w trakcie modlitwy usłyszała słowa: "Nie bój się, gdyż to dziecko zabłyśnie swym życiem jaśniej niż słońce!" Pod wpływem tych słów nadała dziewczynce imię Klara (z języka łacińskiego clara - jasna, czysta, sławna).




Święta Klara
Klara wzrastała w atmosferze miłości i pobożności. Gdy miała 12 lat, w Asyżu zaczął swą działalność Jan Bernardone, przyszły św. Franciszek. Z czasem zaczął zdobywać ludzi, którzy poświęcali swe życie Bogu. Klara często spotykała się z nim, by zrozumieć jego słowa. Rodzice, zamożni mieszczanie, daremnie dwa razy usiłowali wydać córkę za mąż. Klara poprosiła bowiem Franciszka, by zwrócił się z prośbą do biskupa Asyżu, aby mogła stać się siostrą Braci Mniejszych. W Niedzielę Palmową 28 marca 1212 r. z całą rodziną poszła do Porcjunkuli. Po poświęceniu palm każdy odbierał palmę z rąk biskupa. Biskup Gwidon podszedł jednak sam do Klary i wręczył jej palmę - był to umówiony wcześniej znak zgody. Tej samej nocy dziewczyna wymknęła się z domu, by oddać życie Chrystusowi. Z rąk św. Franciszka otrzymała zgrzebny habit i welon zakonny. Po pewnym czasie przyłączyła się do niej jej siostra, bł. Agnieszka.

Święta Klara Odmówiła powrotu do domu swoim krewnym, którzy przyjechali, by ją do tego przekonać. Franciszek wystawił siostrom mały klasztor przy kościółku św. Damiana. Pierwszą jego ksienią została Klara. Franciszek bardzo cieszył się z powstania tej rodziny żeńskiej. Kiedy bowiem bracia byli zajęci życiem apostolskim, klaryski miały dla nich stanowić zaplecze pokuty i modlitwy. Zakon nosił nazwę Pań Ubogich, potem nazwano je II Zakonem, a popularnie klaryskami. W 1215 roku Innocenty III nadał zakonowi Klary "przywilej ubóstwa". Siostry nie mogły posiadać żadnej własności, a powinny utrzymywać się jedynie z pracy swoich rąk. Odtąd San Damiano stało się kolebką nowego Zakonu. Wstępowały do niego głównie córki szlacheckie, pozostawiając wszystko i wybierając skrajne ubóstwo.

Święta Klara Swoje żarliwe modlitwy Klara wspierała surowym życiem, częstymi postami i nocnymi czuwaniami. Dokonywała już za życia cudów - cudownie rozmnożyła chleb dla głodnych sióstr, uzdrawiała je, wyjednała im opiekę Jezusa. Pod koniec życia doznała cudownej łaski; kiedy bowiem nadeszła noc Narodzenia Pańskiego, osłabiona i chora Klara pozostała na swym posłaniu. Otrzymała jednak łaskę widzenia i słyszenia Pasterki, odprawianej w pobliskim kościele przez Franciszka i jego braci. Z tego też powodu św. Klara została patronką telewizji. Po śmierci św. Franciszka cały trud utrzymania zakonu spadł na jej barki.
Klara w klasztorze św. Damiana żyła przez 42 lata. Wyczerpujące posty, umartwienia i czuwania spowodowały, że 11 sierpnia 1253 r. umarła. Następnego dnia odbył się jej uroczysty pogrzeb, któremu przewodniczył papież Innocenty IV. Jej ciało złożono w grobie, w którym przedtem spoczywało ciało św. Franciszka. Już dwa lata później Aleksander IV, po zebraniu koniecznych materiałów kanonizacyjnych, ogłosił ją świętą. Papież dokonał jej uroczystej kanonizacji w Anagni w 1255 roku.

Ikonografia najczęściej przedstawia św. Klarę z monstrancją w ręku. Podanie bowiem głosi, że w czasie najazdu Saracenów na Asyż Klara miała ich odstraszyć Najświętszym Sakramentem, który wyniosła z kościoła. Blask idący z Hostii miał jakoby porazić wroga i zmusić go do ucieczki. Legenda powstała zapewne na tle szczególnego nabożeństwa, jakie miała św. Klara do Eucharystii.
wtorek, 01 czerwca 2010


http://www.inspirander.pl/files/inspirander_podstrony_tlo/zabawa.jpg


DZIEŃ DZIECKA
Czy Wy wiecie, czy Wy wiecie,
że na całym bożym świecie,
cieszy się już każda buźka,
i japońska i francuska,
polska, chińska i niemiecka,
bo dziś mamy Święto Dziecka.
http://www.madzik.pl/gify03/slonko.gif




Niech się wreszcie każdy dowie
I rozpowie w świecie całym
Że dziecko to także człowiek
Tyle że jest mały.
Dlatego ludzie uczeni
Którym za to należą się brawa
Chcąc wielu dzieci los odmienić
Stworzyli dla was mądre prawa.
Więc je na co dzień i od święta
próbujcie dobrze zapamiętać:
Nikt mnie siłą nie ma prawa zmuszać do niczego
A szczególnie do zrobienia czegoś niedobrego.
Mogę uczyć się wszystkiego, co mnie zaciekawi
I mam prawo sam wybierać, z kim się będę bawić.
Nikt nie może mnie poniżać, krzywdzić, bić, wyzywać
I każdego mogę zawsze na ratunek wzywać.
Jeśli mama albo tata już nie mieszka z nami
Nikt nie może mi zabronić spotkać ich czasami.
Nikt nie może moich listów czytać bez pytania
Mam też prawo do tajemnic i własnego zdania.
Mogę żądać, żeby każdy uznał moje prawa
A gdy różnię się od innych, to jest moja sprawa.
Tak się w wiersze poukładały Prawa dla dzieci na całym świecie
Byście w potrzebie z nich korzystały najlepiej jak umiecie.



http://dos5.siemacha.org.pl/images/dzien_dziecka.jpg

Wszystkim milusińskim 

z daleka i z bliska,

tym mniejszym i większym

z okazji Dnia Dziecka

tysiące buziaków


http://www.kartki.lagata.pl/kartki/27/2219.JPG





http://www.madzik.pl/dla_dzieci/dzien_dziecka.gif



http://wyspa-dzieci.pl/wp-content/plugins/yet-another-photoblog/cache/fotolia_4147545_xs.4qfnwtwab7ac8g48o8c08wogg.6ylu316ao144c8c4woosog48w.th.jpeg

Dzień Dziecka tuż tuż. Maluszkowi nie zrobi większej różnicy czy pamiętasz o Jego świecie, na to przyjdzie czas. Starsze dzieci z pewnością odliczają dni.
Żyjemy w czasach, w których niejednokrotnie ciężko zaspokoić potrzeby dzieci. Otoczone rówieśnikami, zapatrzone w telewizory, chcą coraz więcej i więcej … rzeczy.
Jak sprawić dziecku radość w Dzień Dziecka bez dawania kosztowych prezentów? Jak zwrócić uwagę dziecka na niematerialne rzeczy? Oto kilka rad.
http://www.czarnygron.pl/images/przydz.jpg

Dla mniejszych dzieci bycie królem lub królową dnia będzie nie lada radością. Przygotuj tron i berło. Pozwól maluchowi poczuć się jak najważniejszy na świecie władca. Przygotuj jego ulubioną potrawę, zagraj w ulubioną grę.

Poszukiwania skarbu
Pomysłów na taki skarb jest bez liku. Obejrzenie ulubionej bajki, wycieczka do zoo, czas spędzony na placu zabaw. Każda mama wie najlepiej, co ucieszy Jej pociechę. Opowiedz dziecku, że z okazji jego święta wróżki ukryły skarb, który idąc za, ukrytymi wcześniej, wskazówkami trzeba odnaleźć. Taka zabawa to gwarancja świetnie spędzonego czasu. Jeśli pogoda na to pozwoli, będzie świetnie zorganizować ją na dworze.


Dziecko czuje się szczęśliwe mogąc tworzyć. Stwórz z nim grę planszową, w którą zagra cała rodzina. Niech to Twoje dziecko ustali Jej reguły, pomaluje planszę, niech czuję, że w tym jednym dniu bezsprzecznie to ono jest najważniejsze.
Ze swoja pociechą możesz też przygotować teatrzyk, który obejrzą wasi najbliżsi.
http://www.kartki.lagata.pl/kartki/27/2217.JPG



Mój świat twój świat
zabawek pełny
sweterków z wełny
misiów pluszowych
książek kolorowych

Mój świat twój świat
dziecięce śmiechy
godzin uciechy
gumy do żucia
zabawek psucia

Mój świat twój świat
bajek bez liku
słodyczy w koszyku
ramion matuli
co w smutku tuli

Mój świat twój świat
gorących marzeń
ciekawych zdarzeń
kredek flamastrów
na nogach plastrów





http://niespodzianka.info/photo/dzien_dziecka_10.jpg


http://bi.gazeta.pl/im/5/6662/z6662715X.jpg
 
1 , 2 , 3 , 4 , 5 ... 18
Zakładki:
A JA ZAPRASZAM NA MOJE BLOGI
BARDZO CZĘSTO ODWIEDZAM TE STRONKI
Cieszę się... bo Ty Panie, jesteś naszym Bogiem u ciebie znajdujemy schronienie.Sycisz nas z bogactwa Twego królestwa Twoja łaskawość gasi nasze pragnienie jak świeża woda...
DZIECI MARYI
Nauka,szkoła ,kursy
Parafie mi bliskie
POLECAM
Przyjazń to największy skarb,który jest ukryty na dnie serca...

Smocze strony
STRONKI DLA CIEBIE
TUTAJ ZNAJDZIESZ INFORMACJĘ O KTÓREJ SĄ MSZE ŚW. NA TERENIE CAŁEJ POLSKI!
WARTO ZAJRZEĆ
[ Czytaj ksiege gosci][ Wpisz sie do ksiegi ]
Zaloz Swoja wlasna ksiege za darmo!
Kamilianie w Polsce